Herinnering aan een bijzondere dokter

Na mijn studie in Nijmegen verhuisde ik in 1974 voor mijn eerste baan naar Utrecht, waar ik in het centrum een kamer vond in een historisch pand aan de Trans, een deftige straat dicht bij  het Domplein. Op zekere dag kreeg ik last van angina en moest ik op zoek naar een arts. Op advies van mijn huisbaas meldde ik mij bij een oud-KNIL arts aan het Hieronymusplantsoen. Hij was al jaren met pensioen maar werkte door en had een trouwe klantenkring in de binnenstad vanwege zijn onmiskenbare kwaliteiten. En misschien ook wel omdat hij een tamelijk excentriek gedrag vertoonde. Ik moest bij mijn eerste spreekuurbezoek nogal lang wachten en zag de dokter, tussen het behandelen van patiënten door, enkele malen zijn praktijkruimte verlaten om zich kort terug te trekken in een andere kamer.

Dokter hield praktijk zonder assistente. Nadat ik door hem naar binnen was  geroepen, nam hij zwijgend aan zijn bureau plaats achter een oude typemachine, waar hij een formulier in schoof. Ik nam plaats in de stoel tegenover hem en stak van wal om te vertellen wat mij mankeerde. De dokter onderbrak me en zei kortaf: ‘Ik stel hier de vragen’ – en vroeg me naar mijn naam, adres  en andere personalia, die hij langzaam intikte op zijn oude Remington. Het bleek een belangrijke vraag voor hem, hoe hoog ik eigenlijk woonde. Waarbij hij toelichtte dat hij wegens zijn kortademigheid geen nieuwe patiënten aannam die meer dan twee trappen boven de begane grond gehuisvest waren. Ik woonde op de eerste verdieping en werd dus ingeschreven.

Al snel werd mij duidelijk waar de arts zijn beperkte longcapaciteit aan te danken had. Hij had namelijk de straffe gewoonte om tijdens het spreekuur om het kwartier een korte pauze te nemen, om in een apart kamertje een sigaretje te roken. Toen de angina met hoge koorts bij mij terugkeerde, kwam de dokter inderdaad op huisbezoek. Hij verwees mij door naar het toenmalige AZU, om mij van mijn chronisch ontstoken amandelen te laten verlossen. (Een pijnlijke ingreep op volwassen leeftijd.)

Ook taaie en eigenzinnige dokters hebben niet het eeuwige leven. Toen ik een tijd later weer eens bij mijn huisarts op spreekuur moest, trof ik tot mijn schrik en droefenis een briefje aan op zijn voordeur met de summiere maar duidelijke mededeling: “Dokter is dood.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.